این آزمایش به منظور مقایسهی عملکرد پروار برههای نر مغانی با آمیختههای آرخارمرینوس× مغانی و سافولک× مغانی با استفاده از تعداد 36 رأس بره با میانگین سنی 15±120 روز و میانگین وزن زنده 01/5 ± 1/31 کیلوگرم انجام شد. آزمایش در قالب طرح آماری کاملاً تصادفی با سه تیمار به ترتیب با 10، 14 و 12 تکرار در تیمارهای یک، دو و سه، به مدت 77 روز ...
بیشتر
این آزمایش به منظور مقایسهی عملکرد پروار برههای نر مغانی با آمیختههای آرخارمرینوس× مغانی و سافولک× مغانی با استفاده از تعداد 36 رأس بره با میانگین سنی 15±120 روز و میانگین وزن زنده 01/5 ± 1/31 کیلوگرم انجام شد. آزمایش در قالب طرح آماری کاملاً تصادفی با سه تیمار به ترتیب با 10، 14 و 12 تکرار در تیمارهای یک، دو و سه، به مدت 77 روز در باکسهای انفرادی اجرا گردید. جهت مصرف یکسان تمامی اجزاء خوراک، جیره به صورت پلت شده تهیه گردید و روزانه سه نوبت در حد اشتها در اختیار دامها قرار داده شد. تغییرات وزن زنده هر سه هفته یکبار و خوراک مصرفی دامها به صورت روزانه در طول آزمایش، اندازهگیری و ثبت شد. براساس نتایج به دست آمده، اگر چه افزایش وزن روزانه در برههای آمیخته از نظر عددی بیشتر از برههای مغانی خالص بود، ولی اختلاف آماری معنیداری بین میانگین تیمارها مشاهده نشد (05/0P>). همچنین نتایج نشان داد که اختلاف آماری بین میانگین ماده خشک مصرفی، ماده آلی، پروتئین خام و انرژی قابل متابولیسم مصرفی تیمارها معنیدار نبود (05/0P>). ضریب تبدیل و بازده خوراک مصرفی تحت تأثیر تیمارهای آزمایشی قرار نگرفت (05/0P>). به طور کلی میتوان نتیجهگیری نمود که برههای نر مغانی و آمیختههای آرخارمرینوس× مغانی و سافولک× مغانی در یک دوره پرواربندی، دارای سرعت رشد، خوراک مصرفی و ضریب تبدیل خوراک مشابه بودند.
این پژوهش به منظور بررسی اثرات وزن شروع پروار بر مصرف خوراک، عملکرد رشد و بازده برههای نر پرواری در قالب یک طرح کاملاً تصادفی اجرا گردید. تعداد 48 رأس برهی نر نژاد شال با میانگین سنی 24 ± 3/119 روز و میانگین وزن 4 ± 4/26 کیلوگرم به چهار گروه وزنی متفاوت، شامل: گروه اول، وزن زنده بین 18 تا 22 کیلوگرم؛ گروه دوم، بیشتراز 22 کیلوگرم تا 26 ...
بیشتر
این پژوهش به منظور بررسی اثرات وزن شروع پروار بر مصرف خوراک، عملکرد رشد و بازده برههای نر پرواری در قالب یک طرح کاملاً تصادفی اجرا گردید. تعداد 48 رأس برهی نر نژاد شال با میانگین سنی 24 ± 3/119 روز و میانگین وزن 4 ± 4/26 کیلوگرم به چهار گروه وزنی متفاوت، شامل: گروه اول، وزن زنده بین 18 تا 22 کیلوگرم؛ گروه دوم، بیشتراز 22 کیلوگرم تا 26 کیلوگرم؛ گروه سوم، بیشتر از 26 کیلوگرم تا 30 کیلوگرم و گروه چهارم، بیشتر از 30 کیلوگرم تقسیم شده و به مدت 84 روز در باکسهای انفرادی با یک جیره مشابه از نظر انرژی و پروتئین تغذیه شدند. براساس نتایج به دست آمده، میانگین افزایش وزن روزانه گروههای آزمایشی یک، دو و سه به ترتیب 245، 240 و 233 گرم، بیشتر از گروه چهار (202 گرم) بود (07/0=P). بیش-ترین میزان مصرف ماده خشک، ماده آلی، پروتئین خام و انرژی قابل متابولیسم در برههای گروه سوم و چهارم، و کمترین مقدار آنها در برههای گروه اول مشاهده شد (05/0P<). اختلاف میانگین ضریب تبدیل خوراک در برههای گروه اول و دوم (به ترتیب 27/5 و7/5) با برههای گروه سوم و چهارم (به ترتیب 14/6 و29/7) از نظر آماری معنیدار بود (05/0P<). در مجموع میتوان چنین نتیجهگیری نمود که عملکرد پروار برههای نر شال با وزن شروع پروار 18 تا 26 کیلوگرم بهتر از برههای با وزن بالاتر میباشد.
